Jacek Stwora
| Data i miejsce urodzenia |
24 marca 1918 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 kwietnia 1994 |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka | |
| Odznaczenia | |
| Nagrody | |
| |
| Data i miejsce urodzenia |
24 marca 1918 |
|---|---|
| Data śmierci |
21 kwietnia 1994 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1939–1940 i 1943–1947 |
| Siły zbrojne |
|
| Jednostki |
24 pułk ułanów im. Stanisława Żółkiewskiego, |
| Stanowiska |
dowódca plutonu czołgów |
| Główne wojny i bitwy | |
Jacek Stwora, właśc. Jacenty Ziemowit Stwora[1] (ur. 24 marca 1918 w Krakowie, zm. 21 kwietnia 1994 tamże) – polski prozaik, reportażysta, autor audycji radiowych, weteran II wojny światowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Stanisława i Stefanii z Godulów. W 1936 roku zdał maturę w III Państwowym Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie, następnie podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jako pisarz debiutował w 1935 roku na łamach prasy codziennej, należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. Jako recytator występował min. w Jamie Michalika oraz w Domu Katolickim[1].
Zmobilizowany do służby w 24 pułku ułanów, walczył w kampanii wrześniowej. Po klęsce Polski przedarł się przez Słowację, Węgry i Jugosławię do Francji, w której obronie wziął udział. Po rozformowaniu 10 Brygady Kawalerii Pancernej przedostał się do wolnej strefy, w latach 1941–1943 przebywał na terenie Hiszpanii, gdzie był więziony min. w obozie koncentracyjnym w Miranda de Ebro. Po ucieczce z obozu przedostał się na brytyjski Gibraltar skąd dopłynął do Szkocji, w której zaciągnął się do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Przeszedł cały szlak bojowy odtworzonego 24 pułku ułanów jako dowódca plutonu czołgów. W czasie wojny publikował wspomnienia, opowiadania i wiersze w pismach „Wrócimy” i „Salamandrze. Miesięczniku 1 Dywizji Pancernej”[1].
Po zdemobilizowaniu w 1947 roku zdecydował się na powrót do Polski, do rodzinnego Krakowa gdzie w latach 1947–1952 pracował jako redaktor w Polskim Radiu, w 1948 zapisał się do Polskiej Partii Robotniczej. W 1952 roku został zwolniony radia i wyrzucony z partii z przyczyn politycznych, pracował jako robotnik na terenie Nowej Huty. W 1956 roku przyjęty z powrotem do Polskiego Radia, przywrócono mu także prawa członkowskie w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zajmował się pisaniem słuchowisk i reportaży, publikował również w min. „Życiu Literackim” i „Polityce”. W latach 80 XX w. wielokrotnie brał udział w spotkaniach byłych żołnierzy 24 pułku ułanów w Kraśniku, podpisał także „Oświadczenie pisarzy krakowskich” solidaryzujących się ze strajkującymi[1].
W 1950 roku poślubił Alicję Kamińską (1922–1985), aktorkę teatrów w Warszawie, Łodzi, Sosnowcu i Krakowie, z którą miał syna Wojciecha (ur. 1951) i córkę Magdalenę (ur. 1954)[1].
Zmarł w 1994, pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[2] (kwatera PAS 54-płd-po prawej Denkerów)[3].
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- plutonowy podchorąży – 1939
- porucznik[1]
- rotmistrz – 1947
Twórczość literacka
[edytuj | edytuj kod]- Zbój i żołnierz, czyli cnota ocalona (napisane wspólnie z Leszkiem Herdegenem)
- Dzielnica szwarckopów
- Co jest za tym murem?
- Szukam panny Emilci
- Kataryniarz i złoty tron
- Nadspodziewany początek bankietu
- Rajski plac
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1967)
- Krzyż Walecznych (1940)
- Złota Odznaka „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” (1965)[4]
Nagrody
[edytuj | edytuj kod]- Nagroda Miasta Krakowa (1959)
- Nagroda prasy włoskiej w kategorii „Dokument” na Prix Italia w Turynie za reportaż Pasja, czyli misterium Męki Pańskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej widziane (1972)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia za całokształt twórczości (1977)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 6 Jacek Ziemowit Stwora [online], www.ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2020-08-23] (pol.).
- ↑ Karolina Grodziska Zaduszne ścieżki-przewodnik po Cmentarzu Rakowickim wyd.Kraków 2003 s. 118.
- ↑ Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], zck-krakow.pl [dostęp 2025-07-10].
- ↑ Uchwała Nr 69 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie nadania odznaki „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” [dostęp 2025-07-10].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Lesław M. Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939–1991: Leksykon. Wyd. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.
- ipsb.nina.gov.pl
- Internowani w Hiszpanii w czasie II wojny światowej
- Laureaci Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (Polska Ludowa)
- Ludzie Polskiego Radia
- Ludzie urodzeni w Krakowie
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych
- Pochowani na cmentarzu Rakowickim
- Polacy – uczestnicy kampanii francuskiej 1940
- Polscy pisarze współcześni
- Polscy prozaicy
- Polscy reportażyści
- Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
- Urodzeni w 1918
- Zmarli w 1994
- Oficerowie 24 Pułku Ułanów