Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σιμπούγια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
 Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|10|11|2026}}
Η Διάβαση Χατσικόο
Το πολυκατάστημα Shibuya109
Είσοδος στον εμπορικό πεζόδρομο της Σιμπούγια

Η Σιμπούγια (ιαπωνικά: 渋谷区‎‎), Shibuya-ku) είναι ένα από τα 23 Ειδικά Διαμερίσματα (=δήμους) του Τόκιο.

Στην καρδιά της Σιμπούγια βρίσκεται ο σιδηροδρομικός σταθμός Σιμπούγια, σημείο συνάντησης 9 γραμμών μετρό και ένας από τους πιο πολυσύχναστους της Ιαπωνίας. Εδώ γίνεται η επιβίβαση για τα νοτιοδυτικά προάστια του Τόκιο, το Καβασάκι, τη Γιοκοχάμα και αλλού. Σε μία από τις κύριες εξόδους του σταθμού φιλοξενείται άγαλμα του "πιστού σκύλου Χάτσικο", αγαπημένου συμβόλου της Σιμπούγια, που δανείζει το όνομά του στην αντίστοιχη πλατεία αλλά και στην πιο διάσημη διαγώνια διάβαση πεζών του Τόκιο.

Η συνοικία της Σιμπούγια, γύρω από το σταθμό, αποτελεί κέντρο επιχειρήσεων αλλά και το κατ' εξοχήν σημείο συνάντησης των εφήβων και νεολαίων του Τόκιο. Εδώ βρίσκονται δεκάδες πολυκαταστήματα νεανικής μόδας, εστιατόρια και κέντρα διασκέδασης.

Άλλη συνοικία της Σιμπούγια είναι το Χαράτζουκου, επίσης τόπος συνάντησης των νέων, από τους δρόμους του οποίου προέρχεται η εκκεντρική μόδα με την παγκόσμια ακτινοβολία. Επίσης το Ομότεσάνντοο, με τις μπουτίκ διεθνών οίκων και τα ακριβά εστιατόρια.

Στα αξιοθέατα της Σιμπούγια περιλαμβάνεται το Ιερό Μέιτζι καθώς και το Πάρκο Γιογιόγκι, που στεγάζει τις εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 1964.

Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Το Μαρουγιαμάχο ήταν το εμπορικό κέντρο της περιοχής κατά την περίοδο του Έντο.

Η περιοχή της Σιμπούγια εισήλθε στην κατοχή της φυλής Σιμπούγια, από την οποία πήρε το όνομά της, στις αρχές της δεκαετίας του 1160. Η φυλή είχε δημιουργηθεί από τους απογόνους της φυλής Τάϊρα, η οποία προήλθε από τον Τάϊρα νο Γιοσίφουμι. Η φυλή έχτισε ένα φρούριο κοντά στο σημερινό Ιερό Κοννό Χατσιμανγκό. Ο κλάδος της φυλής που κυβερνούσε εκείνη την περιοχή νικήθηκε από την Μεταγενέστερη Φυλή Χοτζό στις 13 Ιανουαρίου 1524, κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου, και ύστερα η περιοχή βρέθηκε υπό τον έλεγχό τους.[1] Κατά την περίοδο του Έντο, η Σιμπούγια, και ιδιαίτερα η Μαρουιματσό στο Ντογκενζακά, ευημερούσε ως πόλη στον Δρόμο Ογιάμα (το σημερινό Route 246), και στην εποχή του Μέιτζι, ως Χανάματσι.

Το χωριό της Σιμπούγια ιδρύθηκε το 1889 με τη συγχώνευση των χωριών Καμί-Σιμπούγια, Νάκα-Σιμπούγια και Σιμό-Σιμπούγια εντός της επαρχίας Μίναμι-Τοσίμα (επαρχία Τογιόταμα από το 1896). Το χωριό κάλυπτε το έδαφος της σημερινής περιοχής Shibuya Station καθώς και τις περιοχές Χιρόο, Νταϊκάνγιαμα, Αογιαμά και Εμπίσου. Η Σιμπούγια έγινε πόλη το 1909. Η πόλη της Σιμπουάια συγχωνεύτηκε με τις γειτονικές πόλεις της Σενταγκάγια (που περιλάμβανε τις σύγχρονες περιοχές Σέντα, Χαράτζουκου και Τζινγκουμάε) και της Γιόχατα (που περιελάμβανε και τις σύγχρονες περιοχές Γιογιόγκι και Χάτα) για να σχηματίσει την προαστιακή περιφέρεια Σιμπούγια-κου όταν συμπεριλήφθηκε στην Πόλη του Τόκιο το 1932. Η Σίμπουγια έγινε ειδική αστική διοικητική περιοχή σύμφωνα με το Local Autonomy Act το 1947.

Η γραμμή Tokyo Toyoko άνοιξε το 1932, καθιστώντας τη Σίμπουγια βασικό τερματικό σταθμό μεταξύ Τόκιο και Γιοκοχάμα, και ενώθηκε με τον πρόδρομο της γραμμής Keio Inokashira το 1933 και τον πρόδρομο της γραμμής Tokyo Metro Ginza το 1938. Η ιστορία του Χάτσικο, ενός σκύλου που περίμενε τον νεκρό αφέντη του στο σταθμό Σιμπούγια κάθε μέρα από το 1923 έως το 1935, δημιούργησε μια εθνική αίσθηση λόγω της αφοσίωσής του. Ένα άγαλμα του Χάτσικο χτίστηκε δίπλα στο σταθμό, και η πλατεία Χάτσικο που το περικλείει είναι τώρα ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία συνάντησης στην περιοχή.

Αεροπορική φωτογραφία του σταθμού Σίμπουγια, γύρω στο  1960 

Κατά τη διάρκεια της κατοχή της Ιαπωνίας, το πάρκο Γιογιόγκι χρησιμοποιήθηκε ως συγκρότημα κατοικιών για το προσωπικό των ΗΠΑ γνωστό ως "Washington Heights". Ο στρατός των ΗΠΑ αποχώρησε το 1964 και μεγάλο μέρος του πάρκου επαναχρησιμοποιήθηκε ως χώρος διεξαγωγής των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1964. Το ίδιο το τμήμα χρησιμοποιήθηκε και ως μέρος του περπατήματος και μαραθωνίου 50 χιλιομέτρων του Athletics κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1964.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, το Shibuya-kei, ένα μικρό είδος ποπ μουσικής, έγινε τάση στην Ιαπωνία. Διακρινόμενο για την προσέγγιση “cut-and-paste” (αποκοπής και επικόλλησης), έφτασε στο αποκορύφωμά του στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και παρήκμασε αφού οι κύριοι μουσικοί του άρχισαν να στρέφονται σε άλλα στυλ μουσικής.

Από τις αρχές του 21ου αιώνα, η περιοχή γύρω από τον σταθμό Σιμπούγια έχει ξεκινήσει ανακατασκευές μεγάλης κλίμακας. Η κλίμακα του έργου έχει περιγραφεί ως κάτι που συμβαίνει μία φορά στα εκατό χρόνια. [2] Το 2005, η ιαπωνική κυβέρνηση όρισε την περιοχή ως Περιοχή Αστικής Αναγέννησης. Μετά από συζητήσεις μεταξύ ακαδημαϊκών, του Υπουργείου Γης, Υποδομών, Μεταφορών και Τουρισμού, της Μητροπολιτικής Κυβέρνησης του Τόκιο, του Γραφείου της Πόλης της Σίμπουγια και των σιδηροδρομικών εταιρειών όπως η Tokyu Corporation, η JR East και η Tokyo Metro, ανακοινώθηκε το 2008 ένα γενικό σχέδιο. [3] Το 2010, η Μητροπολιτική Κυβέρνηση του Τόκιο ενέκρινε την εφαρμογή του σχεδίου ανάπλασης και η πλήρης κατασκευή ξεκίνησε επίσημα. [4] Στο πλαίσιο της ανακατασκευής, οι ήδη υπάρχουσες εγκαταστάσεις του σταθμού κατεδαφίστηκαν. Η γραμμή Tōyoko μεταφέρθηκε υπόγεια, η πλατφόρμα της γραμμής Ginza μεταφέρθηκε σε άλλο σημείο και η πλατφόρμα της γραμμής Saikyō τοποθετήθηκε παράλληλα με την πλατφόρμα της γραμμής Yamanote. Αρκετά υπάρχοντα εμπορικά κτίρια κατεδαφίστηκαν επίσης και αντικαταστάθηκαν από πολυώροφα συγκροτήματα όπως το Shibuya Hikarie, το Shibuya Stream, το Shibuya Fukuras ( ja ), το Shibuya Sakura Stage ( ja ) και το Shibuya Scramble Square . [5] Επειδή οι λειτουργίες του σιδηρόδρομου έπρεπε να συνεχιστούν κατά τη διάρκεια της κατασκευής και επειδή το σχέδιο δικτύου πεζοδρόμησης γύρω από τον σταθμό αναθεωρήθηκε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η συνολική ολοκλήρωση της ανακατασκευής έχει πλέον προγραμματιστεί για το οικονομικό έτος 2034, δηλαδή επτά χρόνια αργότερα από ό,τι είχε αρχικά προγραμματιστεί. [2] [6]

Το Πάρκο Μιγιασίτα έκλεισε το 2017 και άνοιξε ξανά τον Ιούλιο του 2020 ως εμπορικό συγκρότημα με πάρκο στον τελευταίο όροφο.

Γεωγραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Νότια Σιμπούγια το 2020

Η Shibuya περιλαμβάνει πολλές γνωστές εμπορικές και οικιστικές περιοχές όπως την Daikanyama, Ebisu, Harajuku, Hiroo, Higashi, Omotesandō, Sendagaya και Yoyogi .

Περιφέρειες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Περιοχή Χαταγκάγια:
    • Sasazuka, Hatagaya, Honmachi
  • Περιοχή Yoyogi:
    • Uehara, Ōyamachō, Nishihara, Hatsudai, Motoyoyogichō, Tomigaya, Yoyogikamizonochō, Yoyogi
  • Περιοχή Σενταγκάγια:
    • Σενταγκάγια, Τζινγκουμάε
  • Περιοχή Έμπισου-Όμουκαϊ:
    • Kamiyamachō, Jinnan, Udagawachō, Shōtō, Shinsenchō, Maruyamachō, Dōgenzaka, Nanpeidaichō, Sakuragaokachō, Hachiyamachō, Uguisudanichō, Sarugakachō, Sarugakichō, Sarugakō Ebisunishi, Ebisuminami
  • Περιοχή Χικάγουα-Σίμπασι:
    • Shibuya, Higashi, Ebisu, Hiroo
Η Σιμπούγια από Roppongi Hills Mori Tower

Δημογραφικά στοιχεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ιαπωνικής απογραφής, ο πληθυσμός αυξάνεται ξανά μετά από πτώση μεταξύ των χρόνων 1960 και 2000.

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού
Έτος Πληθ.   ±%  
1950 181,244 —    
1960 282,687 +56.0%
1970 274,491 −2.9%
1980 247,035 −10.0%
1990 205,625 −16.8%
2000 196,682 −4.3%
2010 204,492 +4.0%
2020 243,883 +19.3%

Πολιτική και διακυβέρνηση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σιμπούγια διοικείται από μια δημοτική συνέλευση 34 αιρετών μελών. Ο δήμαρχος είναι ο Κεν Χάσεμπε, ένας ανεξάρτητος πολιτικός.

Εκλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πιστοποιητικό συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2015, καθώς το συμβούλιο ψήφισε το «Διάταγμα για την Προώθηση του Σεβασμού της Ισότητας των Φύλων και της Διαφορετικότητας στην Περιφέρεια», [7] η περιφέρεια Σιμπούγια έγινε ο πρώτος ιαπωνικός δήμος που εκδίδει πιστοποιητικά συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου . [8] Σύμφωνα με αυτό το διάταγμα, τα ομόφυλα ζευγάρια που ζουν στη Σιμπούγια επιτρέπεται «να νοικιάζουν διαμερίσματα μαζί και έχουν αποκτήσει δικαιώματα επίσκεψης σε νοσοκομεία ως μέλη οικογένειας». [8] Το διάταγμα είχε ως στόχο να προσφέρει τρία οφέλη στα ομόφυλα ζευγάρια: «(1) ενοικιαζόμενη κατοικία εντός της περιφέρειας (συνυπογραφή συμβάσεων μίσθωσης για δημοτικές/δημόσιες κατοικίες), (2) ιατρικά ιδρύματα εντός της περιφέρειας (επισκέψεις σε νοσοκομεία και δικαιώματα λήψης ιατρικών αποφάσεων ως μέλη της οικογένειας) και (3) εργασιακές συνθήκες εντός της περιφέρειας (π.χ. οικογενειακά επιδόματα, συγχαρητήρια και άδεια συλλυπητηρίων)». [7] Για να υποβάλουν αίτηση για το πιστοποιητικό, τα ζευγάρια πρέπει να είναι 20 ετών ή μεγαλύτεροι κάτοικοι της περιοχής Σιμπούγια και να δηλώσουν ότι «η σχέση τους βασίζεται στην αγάπη και την αμοιβαία εμπιστοσύνη» σε συμβολαιογραφικό έγγραφο. [9] Η Κογιούκι Χιγκάσι (πρώην μέλος του Takarazuka Revue) και η Χίροκο Μασουχάρα (επιχειρηματίας), ένα ομόφυλο ζευγάρι, ήταν οι πρώτες που έλαβαν αυτή την πιστοποίηση. [9] Από τότε που η περιφέρεια Σιμπούγια ψήφισε το διάταγμα, επτά άλλοι δήμοι στην Ιαπωνία έχουν αρχίσει να προσφέρουν παρόμοια πιστοποιητικά. [10]

Το BBC σημειώνει ότι στην πράξη, η διάταξη δεν είναι δεσμευτική, αν και τα ονόματά τους θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα της περιφέρειας σε περίπτωση που παραβιάσουν την διάταξη. [11] Ο Σίμιζου λέει ότι το σύστημα «δεν είναι ισοδύναμο με τον γάμο, καθώς δεν παρέχει στα ομόφυλα ζευγάρια τα ίδια δικαιώματα με τα ετερόφυλα ζευγάρια όσον αφορά την κληρονομιά, την κοινή υποβολή φόρων ή την κοινωνική πρόνοια». [7] Δεδομένου ότι απαιτούνται τουλάχιστον εκατό χιλιάδες γιεν για την υποβολή αίτησης για το πιστοποιητικό, μπορεί να είναι περιοριστικό για ορισμένα ζευγάρια. [12] Ο Σίμιζου ισχυρίζεται ότι η περιφέρεια Σίμπουγια έχει επικριθεί για το «pinkwashing», καθώς «ενώ ψήφισε αυτό το διάταγμα, η διοίκηση προχώρησε επίσης στην απέλαση των αστέγων από το πάρκο Miyashita και άλλα πάρκα στην περιφέρεια». [7] Επισημαίνοντας ότι ο δήμαρχος της περιοχής Σίμπουγια σε μια συνέντευξη δήλωσε ότι δεν πρόκειται για ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά για ζήτημα ποικιλομορφίας, ο Γιούρι Χόριε ισχυρίστηκε ότι ο όρος της ποικιλομορφίας φαίνεται να χρησιμοποιείται για να διαιρέσει τους πολίτες σε καλούς και κακούς. Αναδεικνύει μόνο εκείνους που συμβάλλουν στην καταναλωτική κοινωνία ως εκπροσώπους της «ποικιλομορφίας της σεξουαλικότητας», ενώ αποκλείει τους άχρηστους. [13] Η Γιούκι Τσουτσίγια, μια λεσβία ακτιβίστρια, υποστηρίζει επίσης ότι τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα χρησιμοποιούνται για την προώθηση της περιφέρειας. [14]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «ご祈願・ご参拝｜【金王八幡宮】｜東京都渋谷区東京都渋谷区｜金王八幡宮について». www.konno-hachimangu.jp. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2024.
  2. 1 2 ～「100 年に一度」の大規模再開発、渋谷駅街区計画、最終章へ～ 2030 年度に渋谷駅および駅を中心とした歩行者ネットワークが概成を迎え 翌年度、渋谷スクランブルスクエア第Ⅱ期（中央棟・西棟）が完成します (PDF) (στα Ιαπωνικά). Tokyu Corporation, JR East and Tokyo Metro. 9 Μαΐου 2025. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Μαΐου 2025. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2025.
  3. ↑ 「渋谷駅街区基盤整備方針」の公表について (στα Ιαπωνικά). Tokyo Metropolitan Government. 30 Ιουνίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2025.
  4. ↑ 渋谷駅街区土地区画整理事業の施行認可について (στα Ιαπωνικά). Tokyo Metropolitan Government. 13 Οκτωβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2025.
  5. ↑ 各再開発プロジェクトの概要 (στα Ιαπωνικά). Shibuya City. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Φεβρουαρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2025.
  6. ↑ 各再開発プロジェクトの概要 (στα Ιαπωνικά). TV Tokyo. 9 Μαΐου 2025. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2025. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2025.
  7. 1 2 3 4 Shimizu, Yudai (2015). «Shibuya Wardʼs "Same-sex Partnership Ordinance"». CGS Newsletter 18: 5. http://web.icu.ac.jp/cgs_e/docs/NL018.pdf.
  8. 1 2 .McCurry, Justin (5 Νοεμβρίου 2015). «Same-sex couple receives Japan's first 'partnership' certificate». the Guardian (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2018.
  9. 1 2 Murai, Shusuke (5 Νοεμβρίου 2015). «Tokyo's Shibuya and Setagaya wards issue first same-sex partnership papers». The Japan Times Online (στα Αγγλικά). ISSN 0447-5763. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2018.
  10. ↑ Koide, Daiki (15 Μαρτίου 2018). 宮崎）宮大の学生 同性パートナーシップ条例案提出：朝日新聞デジタル. 朝日新聞デジタル (στα Ιαπωνικά). Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2018.[νεκρός σύνδεσμος]
  11. ↑ «Tokyo ward certifies 'gay marriage'». BBC News (στα Αγγλικά). 31 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2018.
  12. ↑ 渋谷区の同性婚条例に疑問の声 「費用10万円」申請しないカップルも. 東スポＷeb - 東京スポーツ新聞社 (στα Ιαπωνικά). 25 Φεβρουαρίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2018.
  13. ↑ Domon, Minoru (18 Μαΐου 2016). 「レズビアン」という生き方 キリスト教のなかで「性」や「愛」を考える 大阪聖パウロ教会で講演会（１）. クリスチャントゥデイ (στα Ιαπωνικά). Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2018.
  14. ↑ 渋谷区「同性婚条例」にダメ出し 当事者から出てきた冷ややかな声. 東スポＷeb - 東京スポーツ新聞社 (στα Ιαπωνικά). 28 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2018.[νεκρός σύνδεσμος]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Σιμπούγια στο Wikimedia Commons


Συντεταγμένες: 35°39′30.1″N 139°42′6.05″E / 35.658361°N 139.7016806°E / 35.658361; 139.7016806

Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Σιμπούγια&oldid=11914229"