Naar inhoud springen

Umberto Eco

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Umberto Eco
Eco in 1984
Eco in 1984
Persoonsgegevens
Pseudoniem(en) Dedalus[1]Bewerken op Wikidata
Geboortedatum 5 januari 1932Bewerken op Wikidata
Geboorteplaats Alessandria[2][3][4]Bewerken op Wikidata
Overlijdensdatum 19 februari 2016Bewerken op Wikidata
Overlijdensplaats MilaanBewerken op Wikidata
Geboorteland Vlag van Italië Italië
Opleiding en beroep
Opleiding gevolgd aan Universiteit van Turijn (laurea – 1954)[5][6]Bewerken op Wikidata
Werkveld(en) middeleeuwse filosofie, massacultuur, semiologia,[7] structuralistische taalkunde, non-fictieliteratuur, historische roman, taalkunde,[8] semiotiek,[8] Italiaanse literatuur,[8] literaire kritiek[8]Bewerken op Wikidata
Oriënterende gegevens
Jaren actief 1956[9] – 2012[9]Bewerken op Wikidata
Geschreven voor TempoBewerken op Wikidata
Invloeden James Joyce, Jorge Luis Borges, Thomas van Aquino, Arthur Conan Doyle, Charles Sanders Peirce, Immanuel KantBewerken op Wikidata
Werken
Genre(s) essayBewerken op Wikidata
Bekende werken De naam van de roos, Misreadings, De slinger van Foucault, Apocalypse Postponed, How to Write a Thesis, On UglinessBewerken op Wikidata
Eigenaar van Bibliotheek van Umberto EcoBewerken op Wikidata
Erkenning en lidmaatschap
Lid van College de 'Pataphysique, CICAP, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, American Academy of Arts and Letters, Internationale Vereniging voor Semiotische Studies, Accademia dei Lincei, Accademia dei LinceiBewerken op Wikidata
Werken in collectie RI OPAC[10]Bewerken op Wikidata
Archief­locatie Architectuurmuseum van de Technische Universiteit München[11]Bewerken op Wikidata
Prijzen en onderscheidingen Officier in het Legioen van Eer, Commandeur in de Orde van Kunst en Letteren, Orde van Verdienste voor Kunst en Wetenschap, Grootkruis met Ster in de orde der Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland, Eredoctoraat van de Vrije Universiteit Berlijn, eredoctoraat van de Universiteit Luik, honorary doctor of Tel Aviv University, honorary doctor of the University of Uppsala, honorary doctorate of the University of Glasgow, honorary doctor of the University of Athens, eredoctoraat van de Universiteit van Buenos Aires, honorary doctor of Loyola University Chicago, honorary doctor of the University of Kent, Gold Medal of the Italian Order of Merit for Culture and Art,[12] Premio Strega (The Name of the Rose; 1981), Prix Médicis étranger (The Name of the Rose; 1982), eredoctoraat van de Katholieke Universiteit Leuven (1985), honorary doctorate from Brown University (1985), honorary doctor of the Sorbonne Nouvelle University (1989),[13][14][7] eredoctor van de Universiteit van Sofia (15 oktober 1990), eredoctoraat van de Complutense-universiteit van Madrid (1990), eredoctoraat (8 mei 1993),[15] Ridder Grootkruis in de Orde van Verdienste van de Italiaanse Republiek (1996), honorary doctor of the University of Tartu (1996), eredoctoraat van de Grenoble-III-universiteit (23 januari 1997),[16] Prinses van Asturië-prijs voor Communicatie en Humanitaire Hulp (2000),[5] The VIZE 97 Prize (2000), Austrian State Prize for European Literature (2001),[17] honorary doctor of Rutgers University (23 mei 2002), eredoctoraat van de Marie en Louis Pasteur-universiteit (28 januari 2004),[18] honorary doctor of the University of Belgrade (2009), honorary doctorate from University of Paris-II (2010),[19] Cesare Paveseprijs (2011), honorary doctorate of the University of Burgos (2013),[20] Bancarella Literary Prize (De slinger van Foucault; 1989), honorary doctor of the University of Łódź (2015)Bewerken op Wikidata
Handtekening
Handtekening
Afbeeldingen
Umberto Eco
Links
Dbnl-profiel
(en) IMDb-profiel
RKD-profiel
Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Umberto Eco (Alessandria, 5 januari 1932 – Milaan, 19 februari 2016) was een Italiaanse schrijver en semioticus. Hij behoort tot de bekendste Italiaanse schrijvers van zijn tijd.

Biografie

[bewerken | brontekst bewerken]
Eco in 2005

Eco werd geboren in het Noord-Italiaanse gewest Piëmont. Hij ontving salesiaans onderwijs en studeerde middeleeuwse filosofie aan de Universiteit van Turijn. Hij was tot 2008 hoogleraar in de semiotiek aan de Universiteit van Bologna. Eco werd katholiek opgevoed, maar brak later met de kerk. Hij omschrijft zichzelf als onconfessioneel religieus.[21]

Als schrijver brak Eco in 1980 internationaal door met zijn roman Il Nome della Rosa (De naam van de roos), een spannende detectiveroman die zich in 1327 afspeelt in het kader van de strijd tussen het centrale gezag van de Rooms-Katholieke Kerk en verschillende stromingen daarin die met geweld werden onderdrukt. De historische achtergrond wordt uitgebreid geschetst. Het boek ademt het ritme van het kloosterleven en de hoofdstukken zijn ingedeeld naar de gebedstijden binnen de kloostermuren.

Een tweede roman, De slinger van Foucault, speelt zich af in het heden, maar gaat vooral over de erfenis van de tempeliers en de rozenkruisers, laat-middeleeuwse mystieke bewegingen.

Daarnaast zijn van Eco nog een aantal bundels met essays verschenen en vijf romans: Het eiland van de vorige dag (1995), Baudolino (2001), De mysterieuze vlam van koningin Loana (2005), De begraafplaats van Praag (2010), en Het nulnummer (2015). In 2001 schreef hij samen met de gepensioneerde aartsbisschop van Milaan, Carlo Maria Martini het boek Geloven of niet geloven: een confrontatie.

Eco stond tevens te boek als een autoriteit op het gebied van James Bond.[22] Hij kreeg in 1998 de exclusieve Duitse onderscheiding "Pour le Mérite". Enkele jaren voordien, namelijk in 1985 ontving Eco reeds een eredoctoraat aan de KU Leuven. Eco was tevens schrijver van kinderboeken.

In 2012 ontving hij de Vrede van Nijmegen Penning. Eco overleed op 19 februari 2016 op 84-jarige leeftijd.[23][24]

Esperanto

[bewerken | brontekst bewerken]

Eco deed ook onderzoek naar het Esperanto: "Vroeger dacht ik dat een plantaal geen nut kon hebben. Toen ik het Esperanto wat nader ging bekijken, merkte ik echter dat ik mijn mening moest herzien."

Beknopte bibliografie

[bewerken | brontekst bewerken]

Alleen het jaar van uitgave in Italië is vermeld.

Fictie

Non-fictie

  • Come si fa una tesi di laurea, Hoe schrijf ik een scriptie, 1977
  • A semiotic Landscape. Panorama sémiotique. Proceedings of the Ist Congress of the International Association for Semiotic Studies, 1979 (met Seymour Chatman en Jean-Marie Klinkenberg).
  • De bibliotheca, De bibliotheek, 1981
  • Sugli specchi e altri saggi, Wat spiegels betreft, 1985
  • Il secondo diario minimo, Omgekeerde wereld. Kleine kroniek, 1993 (herdruk als Op reis met een zalm, 1995)
  • La ricerca della lingua perfetta nella cultura, Europa en de volmaakte taal, 1993
  • Sei passeggiate nei boschi narrativi (Six Walks in the Fictional Woods: Charles Eliot Norton Lectures, Harvard University, 1992-1993), Zes wandelingen door fictieve bossen, 1994
  • In cosa crede chi non crede?, Als we niet geloven, wat geloven we dan? 1996, 1999
  • Kant e l'ornitorinco, Kant en het vogelbekdier, 1997
  • Sulla letteratura, Over literatuur, 2002
  • Storia della Bellezza, De geschiedenis van de schoonheid, 2004
  • Storia della Brutezza, De geschiedenis van de lelijkheid, 2007
  • Vertigine della lista, De betovering van lijsten, 2009
  • Confessions of a Young Novellist, Bekentenissen van een jonge romanschrijver, 2011
  • Costruire il nemico e altri scritti occasionali, Het creëren van de vijand; gelegenheidsgeschriften, 2011
  • Storia delle terre e dei luoghi leggendari, De geschiedenis van imaginaire landen en plaatsen (2013)
  • Sulle spalle dei giganti, Op de schouders van reuzen, 2017

Prijzen en onderscheidingen

[bewerken | brontekst bewerken]

Na de publicatie van De naam van de roos in 1980 kreeg Eco in 1981 de Premio Strega, de belangrijkste literaire prijs van Italië, en datzelfde jaar de Premio Anghiari. Een jaar later volgde de Prix Médicis en in 1985 de McLuhan Teleglobe Prize.[25] In 2005 ontving hij samen met Roger Angell de Kenyon Review Award for Literary Achievement.[26] In 2010 werd hij lid van de Accademia dei Lincei.[27]

Eco kreeg eredoctoraten van onder meer de Katholieke Universiteit Leuven (als eerste), de Universiteit van Odense (1986), de Loyola-universiteit Chicago (1987), de Universiteit van Luik (1989), de Universiteit van Glasgow (1990), de Universiteit van Kent (1992), Indiana University Bloomington (1992), de Universiteit van Tartu (1996), de Rutgers-universiteit (2002) en de Universiteit van Belgrado (2009).[25][28][29] Verder was hij honorary fellow van Kellogg College in Oxford en geassocieerd lid van de Koninklijke Academie van België.[30][31]

In 2014 ontving hij de Gutenbergprijs van de Internationale Gutenberg-Gesellschaft en de stad Mainz.[32]

Literatuur

[bewerken | brontekst bewerken]
  • Schiffer, Daniel Salvatore, Het labyrint van de wereld; leven en werk van Umberto Eco. Amsterdam: Bert Bakker, 1999.
  • Yoeri Albrecht & Enrica Flores d'Arcais Waarom professor Umberto Eco romans ging schrijven De Passies van Umberto Eco https://www.vn.nl/de-passies-van-umberto-eco
Zie de categorie Umberto Eco van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Umberto_Eco&oldid=71952003"