Przejdź do zawartości

Romelu Lukaku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Romelu Lukaku
Ilustracja
Romelu Lukaku (2021)
Pełne imię i nazwisko

Romelu Menama Lukaku Bolingoli[1]

Data i miejsce urodzenia

13 maja 1993
Antwerpia

Wzrost

191 cm[2]

Pozycja

napastnik

Informacje klubowe
Klub

Fenerbahçe SK

Numer w klubie

9

Kariera juniorska
Lata Klub
1999–2003 Rupel Boom
2003–2006 Lierse
2006–2009 RSC Anderlecht
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2009–2011 RSC Anderlecht 73 (33)
2011–2014 Chelsea 10 (0)
2012–2013 → West Bromwich Albion (wyp.) 35 (17)
2013–2014 → Everton (wyp.) 31 (15)
2014–2017 Everton 110 (53)
2017–2019 Manchester United 66 (28)
2019–2021 Inter Mediolan 72 (47)
2021–2024 Chelsea 26 (8)
2022–2023 → Inter Mediolan (wyp.) 25 (10)
2023–2024 → AS Roma (wyp.) 32 (13)
2024–2026 SSC Napoli 41 (15)
2026– Fenerbahçe SK 4 (0)
W sumie: 525 (239)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2008  Belgia U-15 4 (1)
2011  Belgia U-18 1 (0)
2009  Belgia U-21 5 (1)
2010–  Belgia 132 (93)
W sumie: 142 (95)
  1. ↑ Aktualne na: 14 września 2026. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
  2. ↑ Aktualne na: 10 lipca 2026.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
III miejsceRosja 2018piłka nożna
Multimedia w Wikimedia Commons

Romelu Menama Lukaku Bolingoli[3] (ur. 13 maja 1993 w Antwerpii) – belgijski piłkarz pochodzenia kongijskiego, występujący na pozycji napastnika, reprezentant Belgii. Brązowy medalista Mistrzostw Świata 2018, uczestnik Mistrzostw Świata 2014, 2022 i 2026 Mistrzostw Europy 2016, 2020 i 2024.

Kariera klubowa

[edytuj | edytuj kod]

Romelu Lukaku jako junior trenował kolejno w zespołach Rupel Boom, Wintam i Lierse SK. W wieku 12 lat przeprowadził się do Brukseli i rozpoczął treningi w miejscowym klubie FC Brussels. Po roku przeszedł do jednej z najbardziej utytułowanych drużyn w kraju – RSC Anderlecht. W młodzieżowych drużynach Lukaku prezentował bardzo dobrą skuteczność – dla zespołu FC Brussels strzelił 68 goli w 68 meczach, a dla Anderlechtu 121 bramek w 88 meczach[4].

Profesjonalny kontrakt z Anderlechtem piłkarz podpisał w dniu swoich 16. urodzin, a umowa miała obowiązywać przez 3 lata[5]. Pierwszy mecz w barwach „Fiołków” Lukaku rozegrał 24 maja 2009 przeciwko Standardowi Liège, kiedy to w 69. minucie zmienił Víctora Bernárdeza[6]. Był to rewanżowy baraż o mistrzostwo kraju (pierwsze spotkanie zakończyło się remisem 1:1). Anderlecht przegrał 0:1 i mistrzowski tytuł wywalczyli piłkarze Standardu.

Lukaku w barwach Chelsea

Oficjalny debiut w rozgrywkach Eerste Klasse Lukaku zanotował 22 sierpnia 2009 podczas zwycięskiego 2:0 meczu z SV Zulte-Waregem. Na boisku pojawił się wówczas w 69. minucie zmieniając Rubenilsona dos Santosa da Rochę i 20 minut później strzelił gola ustalając wynik spotkania[7]. Od tego czasu Lukaku regularnie zaczął dostawać szanse gry i szybko wyrósł na najlepszego strzelca zespołu w ligowych rozgrywkach. 17 grudnia młody Belg zdobył 2 bramki w wygranym 3:1 wyjazdowym meczu grupowym Ligi Europy UEFA z holenderskim AFC Ajax. Miał wówczas 16 lat i 218 dni, a w historii rozgrywek UEFA młodszymi strzelcami goli byli tylko Ghańczyk Nii Lamptey i Szwed Niklas Bärkroth[8]. 6 sierpnia 2011 Chelsea doszła do porozumienia z Anderlechtem w sprawie transferu Lukaku[9]. 18 sierpnia Belg został piłkarzem londyńskiego klubu[10]. Zadebiutował w nim 27 sierpnia w wygranym 3:1 meczu z Norwich City, zmieniając w drugiej połowie Fernando José Torresa Sanza. 10 sierpnia 2012 został wypożyczony na rok do West Bromwich Albion[11]. W 2013 podczas finału Superpucharu Europy w meczu Chelsea-Bayern Monachium zakończonym 2:2, o zwycięstwie któregoś z zespołów musiały zadecydować rzuty karne. Lukaku przestrzelił i jego drużyna przegrała. 2 września 2013 został wypożyczony do końca sezonu do Evertonu[12]. 30 lipca podpisał 5-letni kontrakt z Evertonem. Everton zapłacił za niego 28 milionów funtów[13].

8 lipca 2017 Manchester United ogłosił, że doszedł do porozumienia z Evertonem w sprawie transferu Lukaku. 10 lipca 2017 podpisał 5-letni kontrakt z opcją przedłużenia o kolejny rok z Manchesterem United. Kwota transferu wyniosła 85 milionów funtów. Oficjalnie w klubie zadebiutował 8 sierpnia 2017 w przegranym 2:1 meczu o Superpuchar Europy przeciwko Realowi Madryt, rozgrywając całe spotkanie i zdobywając swoją pierwszą bramkę dla klubu.

8 sierpnia 2019 podpisał 5-letni kontrakt z Interem Mediolan.

12 sierpnia 2021 powrócił do Chelsea, związując się z nią 5-letnią umową.

12 sierpnia 2026 roku został piłkarzem Fenerbahce za 6 mln euro[14]. Zadebiutował sześć dni później w zremisowanym 1:1 spotkaniu z Olympique Lyon[15].

Kariera reprezentacyjna

[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Belgii do lat 21 Lukaku zadebiutował 8 września 2009 w meczu przeciwko Słowenii. W 71. minucie strzelił bramkę i ustalił wynik spotkania na 2:0[16]. 24 lutego 2010 Dick Advocaat powołał go do seniorskiej kadry na mecz z Chorwacją[17]. Spotkanie zostało rozegrane 3 marca, Chorwacja zwyciężyła 1:0, a Lukaku spędził na boisku 77 minut[18].

11 października 2013 strzelił dwa gole, gdzie Belgia pokonała Chorwację 2:1 i zapewniła sobie awans na Mistrzostwa Świata 2014 w Brazylii[19]. W maju 2014 znalazł się w kadrze Belgii na Mistrzostwa Świata 2014. 26 maja 2014 strzelił swojego pierwszego hat-tricka w towarzyskim meczu wygranym 5:1 z Luksemburgiem[20]. 1 czerwca 2014 strzelił gola w wygranym 2:0 towarzyskim meczu ze Szwecją[21].

W pierwszym meczu grupowym Belgii na Mistrzostwach Świata 2014 wygranym 2:1 z Algierią, wyszedł w podstawowym składzie i grał 58 minut, po czym zastąpił go Divock Origi[22]. W 1/8 finału wszedł na boisko jako zmiennik przed dogrywką i trzy minuty później asystował przy zdobyciu pierwszej bramki Kevina De Bruyne a w 105. minucie strzelił swojego pierwszego gola w turnieju, gdzie Belgia pokonała Stany Zjednoczone 2:1[23]. W ćwierćfinale przegranym 0:1 z Argentyną jako zmiennik wszedł na boisko w 59 minucie meczu za Divocka Origiego[24].

29 marca 2016 w meczu towarzyskim przegranym 1:2 na wyjeździe z Portugalią, strzelił gola honorowego gdzie asystę przy golu zaliczył jego brat Jordan Lukaku[25][26]. Na Mistrzostwach Europy 2016 we Francji (18 czerwca) strzelił dwa gole w wygranym meczu 3:0 w drugiej fazie grupowej z Irlandią[27].

10 listopada 2017 wyrównał rekord strzelców wszech czasów Belgii ustanowiony przez Bernarda Voorhoofa i Paula Van Himsta po tym jak strzelił dwa gole przeciwko Meksykowi w remisie 3:3[28]. Cztery dni po wyrównaniu rekordu Lukaku został rekordzistą strzelców wszech czasów Belgii z 31 golami w reprezentacji w wieku 24 lat, po tym jak strzelił jedynego gola w wygranym 1:0 meczu z Japonią[29]. FIFA początkowo oficjalnie uznała tylko 28 goli po unieważnionym międzynarodowym meczu towarzyskim z Luksemburgiem 26 maja 2014 r., w którym strzelił hat-tricka w wygranym 5:1 meczu, ponieważ były trener Belgii Marc Wilmots dokonał w meczu siedmiu zmian zamiast dozwolone sześć, które nie są zgodne z przepisami gry[30][31]. 6 czerwca 2018 roku Lukaku oficjalnie został najlepszym strzelcem wszech czasów Belgii z 31 golami, po strzeleniu gola w wygranym 3:0 meczu z Egiptem. Przełamał także trójstronny remis z poprzednimi rekordzistami strzelców, Bernardem Voorhoofem i Paulem Van Himstem[32].

Na Mistrzostwach Świata 2018 w Rosji 18 czerwca w pierwszym meczu grupowym strzelił dwa gole w wygranym meczu 3:0 z Panamą[33]. 23 czerwca w drugim meczu grupowym ponownie strzelił dwa gole w wygranym 5:2 meczu z Tunezją[34] i został pierwszym piłkarzem od czasów Diego Maradony, który zdobył po dwa gole w dwóch kolejnych meczach MŚ. Żaden inny belgijski piłkarz nigdy nie strzelił czterech goli na wielkim turnieju[35]. Ostatecznie zakończył turniej z czterema golami i jedną asystą, co zapewniło mu nagrodę Brązowego Buta, a Belgia zakończyła turniej na trzecim miejscu[36].

10 października 2019 strzelił swojego 50. i 51. gola w reprezentacji w wygranym 9:0 z San Marino w kwalifikacjach do Euro 2020[37].

17 maja 2021 został powołany na Mistrzostwa Europy 2020[38]. 12 czerwca 2021 strzelił dwa gole w pierwszym meczu grupowym Belgii wygrywając 3:0 z Rosją[39]. 21 czerwca w ostatnim meczu grupowym strzelił gola w wygranym 2:0 meczu z Finlandią[40]. 2 lipca w ćwierćfinale strzelił jedynego gola dla Belgii z rzutu karnego pod koniec pierwszej połowy w przegranym 1:2 z przyszłymi Mistrzami Europy Włochami[41]. Dwa dni po finale Lukaku jako jedyny belgijski zawodnik został wybrany do drużyny turnieju[42].

5 września 2021 Lukaku wystąpił po raz setny w reprezentacji Belgii przeciwko Czechom, strzelając przy tym 67. gola[43].

10 listopada 2022 został powołany na Mistrzostwa Świata 2022 w Katarze[44]. W ostatnim meczu fazy grupowej Belgia traciła tylko punkt do Chorwacji, z którą grała, i musiała wygrać, aby awansować do fazy pucharowej. Lukaku nie wykorzystał czterech wyraźnych szans przed bramką, aby zdobyć bramkę w ostatecznym remisie 0:0, co wyeliminowało Belgię z turnieju, zajmując trzecie miejsce w swojej grupie[45].

Podczas kwalifikacji do Mistrzostw Europy 2024 Lukaku strzelił 14 goli w ośmiu występach, bijąc rekord bramek strzelonych przez zawodnika w eliminacjach do Mistrzostw Europy[46].

28 maja 2024 został powołany do 25-osobowego składu na Mistrzostwa Europy 2024 w Niemczech[47]. 17 czerwca w pierwszym meczu grupowym VAR unieważnił mu dwa gole ze Słowacją, który zakończył się porażką 0:1[48]. Wystąpił w pozostałych dwóch meczach grupowych wygranym 2:0 z Rumunią[49] i remisie 0:0 z Ukrainą[50]. W meczu 1/8 finału rozegrał całe spotkanie w którym odpadli po porażce 0:1 z Francją po samobójczym golu Jana Vertonghena[51].

15 maja 2026 roku został wybrany do 26-osobowego składu na Mistrzostwa Świata 2026 rozgrywane w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku[52]. 26 czerwca w ostanim meczu grupowym wygranym 5:1 z Nową Zelandią wszedł z ławki rezerwowej w 85' minucie spotkania i minutę później strzelił gola i stając się najlepszym strzelcem Belgii na mistrzostwach świata z sześcioma golami, pobijając osiągnięcie Marca Wilmotsa, który ma pięć bramek (2 z MŚ 1998 i 3 z MŚ 2002).[53]. 1 lipca w meczu 1/16 finału wygranym 3:2 z Senegalem strzelił gola kontaktowego[54]. 6 lipca w meczu 1/8 finału po serii błędów obrońców gospodarzy strzelił gola na 4:1 wygranym meczu z USA[55]. Występ przeciwko USA w 1/8 finału był jego trzecim na tym turnieju, w którym na listę strzelców wpisał się jako rezerwowy[56]. 10 lipca w meczu ćwierćfinałowym wszedł z ławki rezerwowej w 60' minucie, gdzie Belgowie przegrali 1:2 z Hiszpanią[57].

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

Klubowe

[edytuj | edytuj kod]
(aktualne na 27 lipca 2025)
Klub Sezon Liga Liga Puchar kraju Puchar ligi Europa[a] Inne[b] Ogólnie
MeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramki
RSC Anderlecht 2008/2009 Eerste klasse 10––––10
2009/2010 331510–114–4519
2010/2011 371620–114–5020
2011/2012 22––––22
Ogólnie 73333000228009841
Chelsea 2011/2012 Premier League 801030––120
2013/2014 20–––1030
Ogólnie 10010300010150
West Bromwich Albion (wyp.) 2012/2013 Premier League 35172010––3817
Ogólnie 3517201000003817
Everton (wyp.) 2013/2014 Premier League 31151110––3316
Everton 2014/2015 3610221098–4820
2015/2016 37183364––4625
2016/2017 37251110––3926
Ogólnie 141687794980016687
Manchester United 2017/2018 Premier League 3416652085115127
2018/2019 3212311092–4515
Ogólnie 66289630177119642
Inter Mediolan 2019/2020 Serie A 362342–119–5134
2020/2021 362432–54–4430
Ogólnie 724774001613009564
Chelsea 2021/2022 Premier League 268634062224415
Ogólnie 268634062224415
Inter Mediolan (wyp.) 2022/2023 Serie A 251041–73003614
Ogólnie 2510410073003614
AS Roma (wyp.) 2023/2024 Serie A 321321–137–4721
Ogólnie 32132100137004721
SSC Napoli 2024/2025 Serie A 36 14 2 0 – 0 0 – 38 14
Ogólnie 36 14 2 0 0 0 0 0 0 0 38 14
Ogólnie w karierze 5162384322204904843673315

Reprezentacyjne

[edytuj | edytuj kod]
(aktualne na 27 marca 2025)
ReprezentacjaRokMeczeBramki
Belgia 201082
201150
201251
201382
2014116
201550
20161411
201799
20181411
201957
202055
20211211
202230
2023915
202472
202523
Ogólnie12288

Sukcesy

[edytuj | edytuj kod]

RSC Anderlecht

[edytuj | edytuj kod]

Inter Mediolan

[edytuj | edytuj kod]

Chelsea

[edytuj | edytuj kod]

Napoli

[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne

[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne

[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

Rekordy

[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Romelu – Roger Lukaku, był zawodowym piłkarzem i występował dla reprezentacji Zairu. Jego młodszy brat – Jordan Lukaku, również jest piłkarzem[67].

Jest praktykującym katolikiem[68].

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Uwzględniono:
    Liga Mistrzów UEFA – 40 (18)
    Liga Europy UEFA – 36 (23)
    kwalifikacje do Ligi Mistrzów UEFA – 4 (3)
  2. ↑ Uwzględniono:
    Klubowe mistrzostwa świata – 2 (2)
    Superpuchar Europy UEFA – 2 (1)
  3. ↑ Ex aequo – Abdoulay Diaby, Yasser Ibrahim i Raphael Veiga
  4. ↑ Ex aequo – Alan
  5. ↑ Ex aequo – Erling Braut Håland i Ferran Torres

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Romelu Lukaku, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2020-11-25].
  2. ↑ Romelu Lukaku. premierleague.com. [dostęp 2016-08-05]. (ang.).
  3. ↑ Romelu Lukaku, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2019-06-18].
  4. ↑ Anderlecht behoudt 15-jarige Lukaku. voetbalbelgie.be. [dostęp 2009-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-22)]. (niderl.).
  5. ↑ Lukaku: « Je sais que je serai récompensé de mes efforts ». footgoal.net. [dostęp 2009-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-03)]. (fr.).
  6. ↑ Standard is opnieuw kampioen van België. sporza.be. [dostęp 2009-12-21]. (niem.).
  7. ↑ SV Zulte-Waregem 0-2 Anderlecht. guardian.touch-line.com. [dostęp 2009-12-21]. (ang.).
  8. ↑ Lukaku stoot Lamptey net niet van de troon. sporza.be. [dostęp 2009-12-21]. (niem.).
  9. ↑ LUKAKU DEAL AGREED. chelseafc.com. [dostęp 2011-08-07]. (ang.).
  10. ↑ LUKAKU: THE FIRST INTERVIEW. chelseafc.com. [dostęp 2011-08-18]. (ang.).
  11. ↑ Lukaku West Brom Loan. Chelsea FC, 2012-08-10. [dostęp 2012-08-10]. (ang.).
  12. ↑ Lukaku Becomes Club Record Signing. Everton, 2014-07-30. [dostęp 2014-07-30]. (ang.).
  13. ↑ Transfer deadline day: Everton sign James McCarthy and Romelu Lukaku. Sky Sports, 2013-09-03. [dostęp 2013-089-03]. (ang.).
  14. ↑ Transfer Lukaku stał się faktem. Jest oficjalny komunikat [online], Meczyki.pl [dostęp 2026-08-12].
  15. ↑ Imar Vandenabeele, Hij mocht een tiental minuten invallen: Romelu Lukaku debuteert voor Fenerbahçe, maar kan draw tegen Lyon en scorende Loïs Openda niet voorkomen [online], HLN [dostęp 2026-08-19].
  16. ↑ Belgia U21 – Słowenia U21, 8 wrz 2009 – Eliminacje do Mistrzostw Europy U-21, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [dostęp 2009-12-21].
  17. ↑ Romelu Lukaku est officiellement Diable Rouge. dhnet.be. [dostęp 2010-02-26]. (fr.).
  18. ↑ Belgia – Chorwacja, 3 mar 2010 – Mecze towarzyskie, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [dostęp 2010-05-08].
  19. ↑
  20. ↑
  21. ↑
  22. ↑
  23. ↑
  24. ↑
  25. ↑
  26. ↑
  27. ↑
  28. ↑
  29. ↑
  30. ↑
  31. ↑
  32. ↑
  33. ↑
  34. ↑
  35. ↑
  36. ↑
  37. ↑
  38. ↑
  39. ↑
  40. ↑
  41. ↑
  42. ↑
  43. ↑
  44. ↑
  45. ↑
  46. ↑
  47. ↑
  48. ↑
  49. ↑
  50. ↑
  51. ↑
  52. ↑
  53. ↑
  54. ↑
  55. ↑
  56. ↑
  57. ↑
  58. ↑ Telewizja Polska S.A, Romelu Lukaku. Wrażliwa bestia [online], sport.tvp.pl, 13 maja 2023 [dostęp 2023-06-08] (pol.).
  59. ↑ Błażej Małolepszy, Nerazzurri wyróżnieni za poprzedni sezon – Inter Mediolan [online], intermediolan.com [dostęp 2023-06-08] (ang.).
  60. ↑ Aneta Dorotkiewicz, MVP sezonu dla Lukaku – Inter Mediolan [online], intermediolan.com [dostęp 2023-06-08] (ang.).
  61. ↑ Wirtualna Polska Media, Liga Europy. Romelu Lukaku najlepszym piłkarzem sezonu [online], sportowefakty.wp.pl, 2 października 2020 [dostęp 2023-06-08] (pol.).
  62. ↑ Romelu Lukaku Internazionale Forward, Profile & Stats | Premier League [online], www.premierleague.com [dostęp 2023-06-08] (ang.).
  63. ↑ Inter Mediolan: Lukaku wybrany MVP lutego w Serie A [OFICJALNIE] [online], Transfery.info, 3 marca 2021 [dostęp 2023-06-08] (pol.).
  64. ↑ History – IFFHS [online] [dostęp 2023-06-08] (niem.).
  65. ↑ UEFA.com, UEFA Europa League Squad of the Season [online], UEFA.com, 26 sierpnia 2020 [dostęp 2023-06-08] (ang.).
  66. ↑ Romelu Lukaku, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–kadra) [dostęp 2021-04-19].
  67. ↑ Lukaku: „Es geht schneller als erwartet”. anderlecht-online.be. [dostęp 2009-12-21]. (niem.).
  68. ↑ British tabloids wrongly claim black Christian footballer is ‘devout Muslim’ [online], The Independent, 18 czerwca 2018 [dostęp 2021-09-15] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Romelu_Lukaku&oldid=80727979”